★~Spread my wings so wide, and fly to the sky~★

กลับมาจากฮวงซานได้สองสามวันแล้ว แต่เพิ่งจะมีเวลามาอัพ ฮวงซานเป็นภูเขาที่ได้ชื่อว่าสุดยอดของเมืองจีนเลยทีเดียวอยู่ในมณฑลอันหุย สูงประมาณ 1,864 เมตรนับเป็นต้นแบบของภาพวาดภูเขาของจีน มีคำกล่าวว่า

ถ้ากลับจากฮวงซาน ภูเขาอื่นก็ไม่ต้องไปอีก เพราะฮวงซานมีจุดเด่นของภูเขาอื่นๆ รวมอยู่ในที่เดียว และยังสวยงามมากอีกด้วย

หนนี้ข้าเจ้าไปกับทัวร์เน้ บริษัททัวร์นี้อยู่ในบริเวณม. หลายๆ คนบอกว่าโอเค ไม่หลอกลวงแน่ๆ ข้าเจ้ากับเพื่อนๆ รวมสิบชีวิตไปด้วยกัน ตั้งแต่ 27-29 ตุลา ช่วงที่ไปนี้นับว่าเคราะห์ดีทีเดียว เพราะอากาศค่อนข้างดี ไม่มีฝนหรือเมฆหมอกมากนัก อากาศที่โน้นค่อนข้างหนาวทีเดียว เช้าวันแรกแหกขี้ตาตื่นกันตั้งแต่ตีสี่ได้ เพราะรถบัสออกเดินทางตอนเจ็ดโมงเช้า นั่งรถข้ามจากนานกิง มณฑลเจียงซู ไปยังมณฑลอันหุยอันเป็นที่ตั้งของฮวงซาน ไปถึงประมาณเที่ยงเศษๆ ได้ เข้าที่พัก วันแรกนอนตีนเขา ไม่สิก็กลางๆ เขาได้ สูงกว่านั้นต้องเดินหรือไม่ก็ขึ้นเคเบิ้ลคาร์เน้ ช่วงบ่ายเป็นช่วงฟรี ถ้าอยากไปเที่ยวทัวร์แถวนั้นก็ได้ แต่ต้องเสียเงินเพิ่มอีก พวกข้าเจ้าหลายคนเลยไม่ไป เดินเล่นระแวกใกล้เคียงก่อนจะกลับมานั่งเล่นไพ่กันในห้องนั่นแล

หมอกแยะทีเดียว นี่เป็นระแวกรร.เน้

น่ารักดีเน้ ชอบอ่ะ ทำจากไม้ไผ่ เอามาเหลาๆ อ่ะ

เอาหน้าบวมๆ มาฝาก โฮกกกกกกกกก

วันที่สองตื่นแต่เช้าเช่นกัน นั่งรถบัสไปถึงจุดเริ่มปีนเขาอ่ะ แล้วแต่คนสมัครใจจะเดินเองหรือนั่งกระเช้า วันที่ไปเป็นช่วงเสาร์อาทิตย์คนแยะใช้ได้เลย ถ้านั่งกระเช้าต้องเสียเวลารออีกประมาณสามถึงสี่ชม.ได้ พวกข้าเจ้าเลยเดิน เหอๆ ตอนแรกกะฟิตแบกกระเป๋าสะพายหลังขึ้นไป แต่สุดท้ายก็จ้างเขาแบก อืมม แพงใช้ได้เลยทีเดียว โฮกกก แต่เอาเถอะ ถ้าแบกเองคาดว่าคงไม่ถึงข้างบนแน่ๆ

รูปที่ถ่ายระหว่างทาง ฟ้าใสมาก มีแดดเล็กน้อย แรกๆ ที่เริ่มออกเดินก็ยังหนาวๆ แต่พอออกแรงเดินมากๆ ก็เล่นเอาเหงื่อแตกเหมือนกัน แต่พอหยุดพักปุ๊บก็หนาวใหม่ เดินๆ หยุดๆ พักถ่ายรูปไปตลอดทาง เพราะไกด์เตือนไว้ล่วงหน้าว่า "เดินอย่าชมวิว ชมวิวอย่าเดิน" เพราะอันตราย ทางเดินก็ไม่ได้ใหญ่ พอเดินสวนกันได้สบายๆ แค่นั้น

ระหว่างทาง จะมีพวกชาวบ้านแถวนั้นที่รับจ้างแบกของขึ้นเขาเดินตามหลังเรื่อยๆ เขาอึดกันจริงๆ แต่ละคนแบกกันหลายสิบกี่โลเลยทีเดียว ทางขึ้นเขาค่อนข้างดีเน้ เพราะเป็นบันไดไปตลอดทางเลย เพียงแต่จะขาดใจเอา ถ้าไม่คิดว่าถอยกลับก็ต้องเดินอีกไกลล่ะก็ คงไม่ฝืนปีนจนถึงข้างบน เล่นเอาท้อจริงๆ เดินเท่าไหร่ก็ยังมีบันไดไม่สิ้นสุดสักทีเหนื่อยอ่ะไม่เท่าไหร่ แต่ที่แย่คือขาล้า ก้าวขาขึ้นบันไดมากๆ น่ะขาเอย น่องเอยจะล้าสุดๆ พอหยุดพักทีแหงนหน้ามองก็ยังเห็นบันไดอีกยาวไกล โหยย..

เดินกันแทบกระอัก ในที่สุดก็ถึงจุดหมายแรก เริ่มต้นเดินประมาณเก้าโมงเช้า ถึงข้างบนประมาณเที่ยงนิดๆ ไกด์นัดไว้สิบเอ็ดครึ่ง แต่ข้าเจ้าถึงเที่ยงนิดๆ หุหุ แค่นี้ก็รากเลือดแล้ว พอมารวมตัวกันครบ ก็ต้องแบกเป้ตัวเองเดินต่อไปอีก ตอนแรกคิดว่าเขาจะแบกเป้ให้ถึงที่พักซะอีก แต่เปล่า..เป้เขาแบกให้ถึงแค่ตรงนี้ ข้างบนต้องแบกต่อเองข้าแทบกระอักแบกเป้เดินไปชมวิวจุดเด่นอื่นๆ บนฮวงซานตามไกด์

กุญแจพวกนี้เป็นกุญแจที่พวกนักท่องเที่ยวเอามาคล้องไว้ ที่ตัวแม่กุญแจจะมีสลักชื่อเจ้าของไว้ เพื่อประกาศรักมั่นคง บ้างก็อวยพรให้ครอบครัวเป็นสุข จะมีคล้งไว้ตามที่ต่างๆ ทั่วไปหมด

ข้าเจ้าคงแฮปปี้กับการชมวิวพวกนี้ยิ่งกว่าที่เป็น ถ้าหากไม่ต้องแบกเป้ไปด้วย แง่ง ไกด์บอกจะเข้าที่พักได้ตอนสี่โมงดังนั้นก็ต้องแบกเป้ไป ดูวิวไป เดินกันเป็นกิโลๆๆๆ แต่วิวก็ช่างสวยนัก อากาศก็หนาวด้วย พวกคนจีนอ่ะไม่เท่าไหร่ เขาแบกเป้ใบเล็กๆ มากัน เพราะเขาใส่เสื้อซ้ำและไม่เอาไรมามาก ไม่เหมือนพวกเรา แบกกันมาใบโตใส่เสื้อผ้ามาเปลี่ยนทุกกัน และยังของกินอีก อย่างที่รู้ๆ กันของกินบนเขามักจะแพงหูฉี่เสมอ

กุญแจยักษ์ อันใหญ่มากก สูงประมาณอกข้าเจ้าได้ พวกคู่รักมาถ่ายรูปคู่กันใหญ่

ไหนๆ ก็มาแล้ว ด้านบนยังมีกระเช้าอีกทอดไว้ชมวิวยอดเขา และยังได้เที่ยวพวกลำธารด้วย แต่ต้องเสียเงินต่างหาก ยังไงชาตินี้ก็คงไม่ปีนอีกรอบแน่ๆ ครั้งเดียวในชีวิตก็เอาวะ คุ้มทีเดียวนะ วิวสวย และอากาศหนาวมากก หมอกเต็มไปหมดเลย น้ำในลำธารหรือแม่น้ำเมืองจีนนี่เขียวดีจริงๆ

อ้อ ข้าเจ้าไม่ได้บอกชื่อสถานที่นะเจ้าคะ เพราะแอบลืม และขี้เกียจเปิดแผนที่มานั่งเทียบด้วย

เย็นแล้วเน้ ถ่ายตอนช่วงเดินไปที่พักอ่ะ

ที่พัก ภายนอกดูดีเน้อ แต่ข้างในเป็นห้องแบบเตียงสองชั้นประมาณสิบสองเตียงต่อห้องอ่ะ พวกข้าเจ้าสิบคนเลยได้ยึดหนึ่งห้องรวมกัน

เช้าวันต่อไปไกด์บอกให้ตื่นตีสี่เพื่อไปดูพระอาทิตย์ขึ้น อืม เก็บข้าวของล้าหน้าล้างตา แบกเป้ ปีนเขาอีกรอบ บันไดขึ้นๆ ลงๆ ไปตลอดทางร่วมชม.เศษ ก็ถึงจุดชมวิว

ตอนไปถึงพระอาทิตย์กำลังจะขึ้น ฟ้าเริ่มมีแสงแดงๆ นิดๆ อ่ะ ในรูปถ้าสังเกตุดีๆ จะเห็นฝูงคนแยะมากกก

เป็นหนึ่งในวันดีๆ เพียงไม่กี่สิบวันในรอบปีที่จะได้เห็นดวงอาทิตย์ชัดๆ เพราะปกติหมอกจะแยะมาก ดูในรูปดีๆ จะเป็นเงาลางๆ ของภูเขาเต็มไปหมดที่ซุกซ่อนอยู่ภายในม่านหมอกขาว

เมื่อชมพระอาทิตย์ขึ้นแล้วก็ต้องเดินไปชมวิวอื่นๆ อีกก่อนจะลงไปถึงจุดนั่งกระเช้าลงเขา วิวสวยมากก และทางก็โคดอันตราย แอบชันและหวิวใจดีทีเดียว แต่อย่างเคยฮับ เป็นบันไดอเกน คนจีนนี่สามารถเน้อ ขนหินขนดินขึ้นมาทำบันไดได้แยะขนาดนี้ได้ยังไงกัน

ป้ายแสดงจุดพีคของภูเขานี้ แต่ไม่เปิดให้ขึ้นไปเน้ เห็นว่าอันตรายอ่ะ

สะพานแห่งความสุข เวลาลงให้หันหลังลง

นี่เป็นต้นสนต้นแรกของฮวงซาน ชื่อว่า "หญิงเค่อซง" หรือ สนต้อนรับแขกว่ากันว่า "ถ้ามาแล้วไม่ได้เห็นแปลว่ามาไม่ถึงฮวงซาน" คนไปถ่ายรูปด้วยแยะมาก ข้าเจ้าขี้เกียจต่อคิวเลยแช๊ะมาแต่ต้น ไม่มีตัวข้าเจ้าด้วย เหอๆ

และแล้วก็ถึงจุดนั่งกระเช้าลง หรือถ้าใครสมัครใจเดินก็เดิน แต่ข้าเจ้าหมดแรงแล้วเค่อะ แบกเป้เดินข้ามเทือกเขาชมวิวมาตลอดทางตั้งแต่เช้ามืด เลยขอนั่งกระเช้าลงแทน เดินข้ามเทือกเขากันจริงๆ นะ เพราะเดินวนจนเห็นจุดชมพระอาทิตย์อยู่อีกฟากของเทือกเขาไกลๆ โน้นเลย เห็นแล้วยังอึ้งตัวเอง เกิดมานี่คงเป็นหนแรกในชีวิตที่ข้าเจ้าเดินมากที่สุด สามวันนี้เดินๆๆๆ เดินจนเหมือนว่ามันไร้ที่สิ้นสุดจริงๆ แต่ก็ได้แต่ฝืนเดินต่อไป

ลงมาถึงข้างล่างแล้วเน้ เห็นวิวกับต้นไม้ใบไม้สวยๆ เลยถ่ายไว้ ใบไม้สีเหลืองกับแดงทั้งต้น มันช่างสวยดีจริงๆ

และก็ตามระเบียบ จบทัวร์ด้วยการพาเราไปแหมะที่ร้านขายชา นั่งจิบชาฟรี แล้วบางคนก็ขนซื้อไป แต่ข้าเจ้าไม่ซื้อเค่อะ เพราะไม่ค่อยถูกใจรสชาติเท่าไหร่อ่ะ

เขาชงชาวิธี "กงฟูฉ่า" ให้ดูด้วย หุหุ ดีจัง เคยเรียนมาก็เพิ่งได้เห็นกะตาหนนี้แหละ ก่อนนี้เคยดูแต่รูปและคำอธิบาย กงฟูฉ่า เป็นการแข่งขันประชันรสชาติชาของคนสมัยก่อน มีขั้นตอนแยะอยู่

พอจบการร้านชาก็กลับไปที่รร.ที่นอนในคืนแรก รอขึ้นรถกลับนานกิง ถึงนานกิงประมาณทุ่มเศษได้ เหนื่อยมากกก หมดแรงก็เพราะนั่งรถนี่แลปวดเมื่อยไปหมด

อืม จบจากทริปฮวงซานก็แอบได้ข้อคิดฮาๆ อยู่ข้อ ว่าทำไมถึงมีคำกล่าวข้างต้นที่ข้าเจ้าแปะไว้อ่ะ กลับจากฮวงซานก็ไม่ต้องไปเขาอื่นอีก คิดว่าคงไม่ใช่แค่ฮวงซานสวยมากและมีจุดเด่นๆ ของที่อื่นรวมอยู่ในที่เดียวหรอกคงเป็นเพราะว่าจบฮวงซานก็คงเข็ดภูเขากันแล้ว ไม่อยากไปที่อื่นอีกแล้ว เดินกันแยะมากกกกกกกกกกก และเมื่อยล้ากันสุดๆ นั่นเอง ก๊ากกกแต่ก็คุ้มดีฮับ ฮวงซานสวยจริงๆ