ครั้งต่อไปที่ฉันนึกอยากจะพูดไม่ดี
หรือหยาบคายกับเธอ ฉันจะกลืนลงคอไปและปิดปากเงียบ
รักเธอไม่ได้ให้ใบอนุญาตฉันที่จะหยาบคาย
หากฉันไม่อาจใจกว้างหรือเป็นกำลังสนับสนุนเธอ อย่างน้อย
ฉันก็จะไม่พยายามที่จะกีดขวางเธอ
รักเธอคือต้องการให้เธอเติบโต
ฉันจะไม่เอาปัญหาของฉันไปใส่เธอ
เธอมีปัญหาพอแล้ว ฉันแน่ใจ และเธอไม่ต้องการปัญหาของฉัน
รักของฉันควรจะทำให้ชีวิตของเธอง่ายขึ้น ไม่ใช่ยุ่งยากขึ้น
ฉันไม่จำเป็นต้องถูกเสมอ ฉันสามารถยอมรับความจริงว่า
เธอถูกได้บ่อยเท่ากับฉัน
รักคือการแบ่งปันกันและกัน
ถ้าฉันรู้แล้วว่าฉันถูกตลอดเวลา
ฉันก็จะไม่มีวันได้ประโยชน์อะไรจากความคิดของเธอ
ฉันไม่จำเป็นต้องออกหน้าจัดการเสมอ
รักคือกระแสน้ำที่ไหลเข้าและไหลออกจากฝั่ง
บางครั้งฉันจะต้องเป็นฝ่ายยอม
และในบางครั้งฉันจำเป็นต้องเป็นฝ่ายนำ
ฉันไม่จำเป็นต้องดีไร้ที่ติ เธอก็ไม่จำเป็นเช่นกัน
รักคือของขวัญแด่ความเป็นมนุษย์ของเรา ไม่ใช่แด่ความสมบูรณ์แบบของเรา
ฉันสามารถยกเลิกความต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงเธอ
หากฉันต้องการเธอในชีวิตของฉัน สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคนคือการที่ฉัน
ยอมรับเธออย่างที่เธอเป็น
ในเมื่อรักคือการเคลื่อนไปข้างหน้าและเติบโตร่วมกัน
ฉันไม่จำเป็นต้องโทษใคร
ในเมื่อฉันเป็นผู้ใหญ่ที่ตัดสินใจจากประสบการณ์ส่วนตัว
ไม่มีใครที่ฉันจะโทษเมื่อตัดสินใจผิดนอกจากตัวเอง
รักจัดวางความรับผิดชอบไว้ในที่อันควร
ฉันสามารถเลิกคาดหวัง การนึกปรารถนาคือเรื่องหนึ่ง
การคาดหวังเป็นคนละเรื่องกัน คนหนึ่งอาจทำให้เกิดความหวัง
อีกคนอาจทำให้เกิดความเจ็บปวด รักคือการไร้ซึ่งความคาดหวัง
(จากหนังสือ ด้วยรักและช็อกโกแลต)
...เหี่ยวเฉา+ฟุ้งซ่านเล็กน้อย...