งึมๆ อยู่ดีๆ ก็ปวดหัวอีกแล้ว เฮ้อ..ทำเอาไม่มีอารมณ์จะคุยเอ็มหรือทำอะไรอีกเลย ช่วงนี้เป็นอะไรนะ เด๋วเจ็บหัวใจ เด๋วปวดหัว เด๋วปวดหลัง ปวดเอว โอ๊ย สารพัด.. หรือร่างกายจะประท้วงว่า "ใช้งานหนักเกินไปแล้วนะ ทำไมไม่รู้สึกพักบ้าง"เฮ้อ..
เวลาอยู่คนเดียว บางที ไม่สิ หลายทีด้วยซ้ำ อยู่ๆ ก็หงอยๆ เหงาๆ รู้สึกหดหู่ในใจโดยไม่รู้สาเหตุ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร และไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้หายดีด้วย เหนื่อยใจพิลึก..
และไอ่อาการคิดมากอีก ทำไมนะ ทำไมถึงได้เป็นคนคิดมากแบบนี้
ตอนนี้เป็นบ่อยเหลือเกิน ..อาการอิจฉา.. เวลาที่เห็นคนนั้นได้ใกล้ชิดกับซัมวัน พูดคุย หัวเราะ มีความลับหรือเรื่องที่เราไม่เคยรู้ ทำให้รู้สึกอิจฉาชะมัด จำได้ว่าเราเคยเป็นคนนั้น เคยเป็นคนที่ซัมวันมักจะคุย เล่า หรือพูดอะไรให้ฟังเรื่อย แม้จะเป็นแค่เรื่องไร้สาระก็ตามที แต่มันก็ทำให้มีความสุขนะ มีความสุขที่ได้รู้สึกว่าเขาเห็นความสำคัญของเรา เขารัก เขาชอบเรา เพราะเราก็ชอบเขามาก นั่นแหละ มันคงเป้นเหตุผลที่ทำให้อิจฉาที่คนนั้นได้ใกล้ชิด
บางทีก็คิดวูบขึ้นมาว่า "เหมือนเขามาแทนที่เราเลยเนอะ" แค่เวลาที่เราไม่อยู่เพียงไม่นาน สิ่งที่เคยเป็นของเรา กลับกลายเป็นของคนอื่น เจ็บปวดพิลึก พอใจเริ่มร้อนรนด้วยความอิฉา ก็พาให้ความคิดมากนานัปการเข้ามาในสมอง แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีอะไรเลย ก็ยังเก็บมาคิดได้ เฮ้อ..เกลียดตัวเองชะมัด..
ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วเขาก็มีสิทธิที่จะสนิทกันไม่ว่าจะมากแค่ไหนก็ตามที เพราะมันอยู่ที่เจ้าตัวต่างหาก ไม่ได้อยู่ที่เราเลยสักนิด แต่จะพูดไป ถ้าไม่ใช่คนนั้น ถึงจะสนิทกันแค่ไหนเราก็ไม่รู้สึกอิจฉาขนาดนี้หรอก จริงไหม? เพราะเรามองเขาเป็นคู่แข่ง เป็นคู่แข่งที่เรามักจะต้องมองตามหลังอยู่เรื่อย ความท้อถอยที่เข้ามาครอบงำมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้รู้สึกแง่ลบกับเขาไปโดยไม่ได้ตั้งใจชอบนะ ไม่ใช่ว่าเกลียดหรืออะไร แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกว่าเขาเป็นคู่แข่ง
พอรู้สึกอิจฉาก็เลยพาลให้เกลียดตัวเอง คิดมากจนไม่กล้าเข้าไปหา รู้สึกเหมือนตัวเองค่อยๆ ถอยออกมาดูห่างๆ ไม่กล้าเข้าไปเบียดแทรกความสัมพันธ์ของเขา ไม่กล้าจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเขา แย่ๆๆๆ
..เกลียดตัวเองจริงๆ ไม่รู้จะห้ามความรู้สึกเหล่านี้ยังไงดี จะพูดหรือปรับทุกข์ให้ใครฟังก็ไม่ได้เพราะรู้สึกทุเรศความรู้สึกของตัวเอง รู้สึกเกลียด สมเพชจนไม่อยากจะให้ใครได้รับรู้ความรู้สึกเลวๆ แย่ๆ แบบนี้ แต่มันอึดอัดนะ มันอัดอั้น อุดตันอยู่ในใจ
อยากระบาย อยากจะเล่าให้ใครสักคนฟัง ใครสักคนที่เราไว้ใจและจะยอมรับเราได้ แหมเราจะมีความคิดเลวๆ แบบนั้นก็ตามที
อยากจะรับฟังถ้อยคำที่แสดงให้เห็นว่า เรายังคงเป็นคนสำคัญคนนึงในใจของซัมวันนะ ถึงไม่ใช่ที่หนึ่ง ขอแค่เป็นหนึ่งในนั้นก็พอแล้ว อย่าให้เรารู้สึกคิดมากและระแวงอยู่แบบนี้อีกเลย
แค่อยากได้ความเข้าใจบ้างก็เท่านั้น แค่ใส่ใจกับเราบ้างก็พอแล้ว
เราคงเป็นคนที่เรียกร้องความรักน่าดูเลยเทียว เพียงแต่เราไม่เคยพูดออกไป ไม่กล้าพูด ทุกสิ่งที่แสดงออกไปคือ "ชั้นโอเค สบายดี ไม่เป็นอะไร" คงเพราะไม่รู้วิธีเรียกร้อง ไม่รู้ว่าใครจะให้สิ่งนั้นกับเราได้บ้าง กลับปิดใจตัวเอง ไม่กล้าเปิเผยออกไปทั้งหมด ไม่กล้าเปิดใจและไว้วางใจอย่างเต็มที่ให้กับใครสักคน
บางทีอาจเป็นตัวเราเองที่ปิดกั้นตัวเองไม่กล้าเปิดรับคนอื่นเข้ามา เพราะกลัวความเจ็บปวด กลัวเวลาที่ต้องสูญเสีย เมื่อเราปิด แล้วใครจะฝ่าเข้ามาได้เล่า? เฮ้อ..
**ใจหนอใจ จักทำฉันใดกับใจตนเองดีเล่า?**
..อยากร้องไห้จัง ปวดหัวใจเหมือนมีอะไรมาบีบ เหมือนถูกกดทับอยู่ เมื่อไหร่หน้อ คนที่เราจะไว้วางใจอย่างเต็มหัวใจจะมาถึง หรือเราพลาดคนคนนั้นไปแล้ว เพราะมัวแต่"กลัว" และผลักไสเขาออกไปกับมือตัวเอง..
T_T
- - -